Çocuğun resmi hakkında nasıl konuşabilirsiniz?

Bir çocuk resmini gösterdiğinde yetişkin çoğu zaman hemen övgü veya düzeltme sunar. Oysa önce anlatısını dinlemek, çocuğun neye önem verdiğini öğrenmek için daha fazla alan bırakır. Tek bir resimden çocuğun duygusal durumu hakkında kesin sonuç çıkarmamak da önemlidir.

Gördüğünüzü tarif edin

“Çok güzel” demenin yanında somut bir gözlem paylaşın: “Bu tarafta uzun çizgiler kullanmışsın” veya “Üç farklı yeşil görüyorum.” Ardından isterse anlatmasını bekleyin. Resimde ne olduğunu hemen tahmin etmek, çocuğun kendi hikâyesini geri plana itebilir. “Bana bu bölümden söz eder misin?” daha açık bir başlangıçtır.

Seçimlerin nedenini merak edin

“Hangi kısmı yaparken daha çok eğlendin?”, “Başlarken düşündüğün şey değişti mi?” gibi sorular süreci görünür kılar. Çocuk cevap vermek istemiyorsa açıklama yapmaya zorlamayın. Resmin bir öyküsü olmak zorunda olmadığı gibi kullanılan her rengin saklı bir anlamı da olmayabilir.

Düzeltmeden önce izin isteyin

Yetişkin çizgi eklemek veya bir şekli tamamlamak istiyorsa önce sormalıdır. Yardım talebinde bile bütün çalışmayı devralmak yerine küçük bir örneği başka kâğıtta göstermek mümkündür. Böylece bitmiş ürünün sahibi çocuk olmaya devam eder.

Sergileme kararını birlikte verin

Her resmi duvara asmak zorunda değilsiniz. Çocuk birini dosyaya, birini görünür bir yere koymayı seçebilir. Zaman içinde hangi çalışmalarını saklamak istediği de değişebilir. Resme verilen değeri yalnızca “sergilenmeye layık” olup olmaması üzerinden kurmamaya çalışın.